woensdag 18 maart 2015

Kruispunt en een definitief Goodbye

Vaak laat Het Leven je jarenlang hetzelfde pad volgen,
en sudder je heerlijk en vertrouwd een beetje voort..
Totdat je ineens op een kruispunt beland
waarbij er zomaar nieuwe wegen voor je open blijken te liggen!

Onverwachts worden je dan nieuwe kansen geboden,
(terwijl je daar eigenlijk misschien niet eens écht op zat te wachten ;)


Ook op Lupineke’s Blog is dit het geval.
Jarenlang heb ik met ontzettend veel plezier de wereld om mij  heen met jullie gedeeld!
Mijn leven, werk, passies, lekkere hapjes en uitstapjes
vonden hun weg naar de grote wijde wereld
en.. de reacties hierop waren altijd hartverwarmend!

Nu biedt Het Echte Leven me nieuwe uitdagingen aan!
Bevind ik me op zo’n kruispunt
en krijg ik een nieuwe invulling van mijn bestaan aangeboden.
En, hoe ontzettend LEUK is dat J !


Dat betekent dat Lupineke’s Blog nu definitief gaat stoppen.
Het zal niet echt als een verrassing komen denk ik,
het is al maanden geleden dat er hier een nieuw verhaaltje verscheen… ;)
Ruimte en tijd ontbreken om nog langer op pad te gaan, boeken te beschrijven,
tentoonstellingen te bezoeken en jullie mee te nemen over mijn mooie Zeeuwse eiland.

Met ongelofelijk veel plezier kijk ik terug op het maken van dit Blog.
Nog meer koester ik de lieve vriendschappen die hieruit ontstaan zijn!


Ik verlaat Blogland niet definitief hoor ;)
Zal er nog regelmatig te vinden zijn!
En mijn rondje maken langs al jullie leuke, creatieve en gezellige blogs!

Aan iedereen: DANK voor alles en..
Pluk de dag!


vrijdag 12 september 2014

Goed Zoet

Er zijn van die winkels waar je niet te vaak naar binnen moet gaan…
Lupineke weet het.. ;)
Omdat ze er altijd van die geweldige dingen hebben
die je niet kan laten liggen.
En da’s zóóóó slecht voor de portemonnee!!

De Drukkerij is zo’n winkel.
Een paar weken geleden had ik een paar kaarten nodig voor feestelijke zaken.
Dus.. toch even naar de Drukkerij.
Tja, dan loop je even rond, snuffel je wat in de kasten…
En toen zag ik hem!
Het ultieme boek voor Lupineke!!!


Goed Zoet,
Bakken zonder suiker
door Nanne Hogeland

Al jaren eet ik geen toegevoegde geraffineerde suikers.
En tarwe..
Gewoon, omdat dat moet voor mijn gezondheid.
Eet ik ze wel, dan gaan mijn darmen heftig protesteren
en wordt ik ziek. Niet leuk dus.

Maar het suiker- en tarwevrij eten is niet altijd even makkelijk.
Vooral niet als je van bakken houdt!


De afgelopen jaren heeft Lupineke al heeeeeeeel veel zelf uitgeprobeerd.
Met wisselend resultaat.
Maar, altijd dat uitproberen is soms best vermoeiend…
En daarom is dit boek zo helemaal fantastisch!!
En.. ging het metéén mee naar huis J
Ondanks de bijna lege portemonnee ;)


De schrijfster, Nanne Hogeland, beschrijft ongelofelijk veel, meest verrukkelijke,
zoete recepten met natuurlijke suikervervangers en alternatieve meelsoorten.


Maar, minstens net zo belangrijk,
Nanne geeft ook heel veel informatie over wat die suikers en meelsoorten doen in je lijf.


Ook het gebruik van glutenvrije alternatieven komen in dit boek voor.
En dat is helemaal geweldig!


Als je dan bij een lieve medeblogster een heerlijk recept voorbij ziet komen
met een kruimeltjeslaag erop,
en je zou dat hartstikke graag willen eten
maar dat mag niet, vanwege de suiker en bloem die gebruikt worden,
dan ben je als een kind zo blij met dit boek!!

Maar liefst TWEE kruimeltjesrecepten staan er in, met alternatieve ingrediënten!



Jullie snappen wel dat er de komende tijd
heel veel gebakken gaat worden!
Of dat zo goed is voor de kilo’s is nog even de vraag ;)

Gelukkig staan er ook kleine recepten in het boek.
Van repen, koekjes, en zo meer..!

En weet je?
Zoet eten geeft troost.
Dus ook in verdrietige dagen komt dit boek helemaal gelegen!


dinsdag 3 juni 2014

Dagje ‘Spelerieën’

Zaterdag was het dan zo ver..
En gingen we een dagje ‘Spelerieen’ over het mooie Walcherse land!
Uhh.. weet je niet, wat dat is?
Nou, Lupineke eerst ook niet hoor ;)!


Spelerieën blijkt een zeer oude traditie uit vroeger dagen.
Toen de mensen nog dagelijks van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat
op hun boerderijen en land werkten.
Toen vakantie nog niet bestond..

Zo af en toe, bijvoorbeeld op 2e Pinksterdag, gingen de boerengezinnen dan een dagje op pad.
Dan trokken ze hun mooiste kleren aan, spanden de Verewagen in
en togen van uitspanning naar uitspanning en van dorp naar dorp.
Overal waar ze aan kwamen stopten ze om wat te eten en drinken,
en om vrienden en bekenden te ontmoeten!

Het was een uitbundige dag, vooral voor de jongelui!
Die kregen toch al niet zo vaak de kans om elkaar in ongedwongen sfeer tegen het lijf te lopen.
De regels waren streng in die dagen en zeker als meisje was
contact met een jongeman niet zo vanzelfsprekend als nu…
Er waren veel stelletjes die elkaar tijdens het spelerieën leerden kennen!


In navolging van deze oude traditie maakten wij,
een dagtocht van Veere naar Vrouwenpolder en weer terug.
Met de paardentram - bij gebrek aan Verewagens ;)
Maar dat mocht de pret niet drukken J


Her en der kregen we wat nog lekkers mee
van de marktlui op de Veerse Markt.. altijd leuk!


Na een koffiestop kwamen we op Twistvliet aan
waar de eigenaar ons een fantastische picknickplek aanbood!


Met een stralende zon erbij kon deze dag dan ook niet meer stuk!


Er was zelfs speciaal vervoer naar de toiletten, hihi,
waar enkele boerinnen dankbaar gebruik van maakten!

Jong en oud vermaakte zich uitstekend!


We konden ons helemaal voorstellen hoe het in die oude tijd geweest moest zijn,
zo, onder elkaar in onze prachtige kleding.


Als afsluiting gaven we nog een presentatie in Vrouwenpolder,
waar Feestelijke Dagen waren vanwege het 700-jarig bestaan.
En daarna hobbelden we weer terug naar Veere..


.. wat een geweldige dag!!


dinsdag 13 mei 2014

Neeltje Flipse-Roelse, fotografe pur-sang

Een van de meest authentieke dorpen van Walcheren is Westkapelle,
ver weggestopt in de noordwesthoek van het eiland.
Toch is dit dorp niet alleen traditioneel van aard, zoals je misschien zou denken.
Men is zich er hier juist heel bewust van het feit hoe waardevol cultuur en historie zijn.
Ging buurdorp Domburg ten onder aan het toerisme, Westkapelle bleef zijn roots trouw.
De oprichting van Het Polderhuis, het dijk-en oorlogsmuseum, bewijst dit!
Het Polderhuis eert zijn dorp, bewoners en verleden in een unieke opzet.
Ik kom er dan ook graag!

Een van de mensen die heel belangrijk is geweest voor de geschiedschrijving
van het dorp is Neeltje Flipse-Roelse.
Niet doordat zij stukken schreef of zich bezig hield met onderzoek 
maar door de enorme collectie foto’s die zij nagelaten heeft 
en die het hart vormen van Het Polderhuis.


Neeltje Roelse werd in 1921 geboren.
Zoals alle meisjes van het dorp liep ze in dracht
en mocht ze van haar ouders alleen naar de lagere school.


Ze was enig kind en, al mocht ze niet doorleren,
toch kreeg ze op haar vijftiende verjaardag een heel bijzonder cadeau.. namelijk een fotocamera.
Zou haar vader, die bouwkundige was, geweten hebben dat Neeltje talent had om in het gewone het bijzondere te zien? Dit cadeau was namelijk in die tijd heel uniek, zeker voor een meisje!


In eerste instantie legde Neeltje de wereld om haar heen vast
en maakte zij echte huis-tuin- en keukenkiekjes.


Ze werd al snel lid van de Camera Club in Middelburg (zij was één van de twee vrouwelijk leden)
en op de zolderverdieping van haar ouderlijk huis aan de Zuidstraat maakte ze een donkere kamer 
waar ze haar eigen negatieven leerde ontwikkelden.


En toen kwamen de oorlogsjaren. En de Duitse bezetters…
In deze donkere periode ontstond bij Neeltje de behoefte om zoveel mogelijk vast te leggen
wat er in haar dorp gebeurde. En dat deed ze dan ook!
Met haar fotocamera verstopt onder haar keuzen
maakte ze stiekem foto’s van de bezetting van haar dorp.
 Foto’s die nu een uniek beeld geven van die tijd.


Tijdens de oorlogsjaren leerde Neeltje haar man Kor kennen.
Hij werkte als jonge ambtenaar op de gemeente bij de uitgifte van persoonsbewijzen. 
Kor was de man die inzag dat Neeltje anders was.. en anders wilde zijn,
en dat uitte door het maken van foto’s.


Ook de enorme verwoesting van het dorp Westkapelle door de bombardementen van de Engelsen
in oktober 1944 werd door Neeltje vastgelegd met haar camera.
De gaten in de dijk, de kapotte huizen, en vooral… het water… overal het water!
Het zijn ontluisterende beelden van een verwoest en ontredderd dorp…







Honderden foto’s heeft Neeltje in die jaren gemaakt.
Van het hele proces van het sluiten van de dijk en de wederopbouw van het dorp,
tot de dorpsbewoners die geëvacueerd waren en de bouw van noodwoningen aan toe..
...alles legde ze vast.


Inmiddels waren Neeltjes foto’s al lang het stadium van ‘gewone plaatjes’ ontstegen.
Zij werd een fotografe, autodidact, die inzag dat geschiedenis werd vastgelegd
door het maken van foto’s..
Die híer haar roeping in vond, al was ze absoluut niet ambitieus!
“Voor later”, zei ze altijd...


In 1947 verruilde Neeltje haar Westkappelse dracht voor burgerkleding
en in 1948 trouwde ze haar Kor. Ze werd moeder van 3 kinderen.
‘Alleen maar’ huisvrouw werd ze nooit echt want zodra er iets te fotograferen viel
piepte ze er met haar fotocamera tussenuit.



Na de oorlogsjaren legde Neeltje zich wat meer toe op het maken van kunstzinnige foto’s.
Altijd in en rond haar dorp, dat wel.
De zee, duinen, dijk en dorpsbewoners boden genoeg inspiratie
 om het mooie van die tijd vast te leggen.
En, Neeltje had er beslist oog voor!



Later, toen fotocamera’s wat meer gemeengoed werden, 
zo rond het eind van de jaren zeventig, stopte Neeltje met fotograferen.
Het was niet bijzonder meer, iedereen ‘deed’ het 
en haar motivatie was verdwenen.
Haar uitgebreide en bijzondere fotocollectie schonk ze aan Het Polderhuis 
waar het nu de basis vormt van het dorpsarchief.


In maart 2008 zijn Neeltje en Kor, twee dagen na elkaar, overleden.
Samen zijn ze begraven in Westkapelle.


In 2008 heeft Ada van Hoof van het Polderhuis een bijzonder boek uitgebracht
met hierin een groot aantal foto’s uit de uitgebreide fotocollectie van Neeltje.
Het is een prachtig naslagwerk geworden waarin niet alleen
unieke beelden te zien zijn van Westkapelle in en na de oorlogstijd,
maar waar je ook het mooie Walcherse dorp en zijn omgeving ziet,
zoals het toen was… al weer zó lang geleden.

Want nu… is het later!


N.B. Alle foto’s zijn gemaakt door Neeltje Flipse-Roelse en komen uit het boek
‘Voor later’ wat is uitgebracht door Het Polderhuis in Westkapelle.
Speciaal voor deze post gefotografeerd door Villa Zeezicht met toestemming van:

·         de kinderen van Neeltje Flipse-Roelse
·         Het Polderhuis, Westkapelle
·         De Beeldbank van Het Zeeuws Archief

zaterdag 5 april 2014

Mutsen

Het is weer tijd voor de mutsen.
Nee, Lupineke bedoelt niet die warme gebreide..
..die hoef je met deze haast zomerse temperaturen niet meer op te zetten ;)
Het is weer tijd voor de witte, kanten mutsen van de streekdracht…
Die noemen we ook gewoon ‘mutsen’, of ‘musse’!


Tot zeker aan het begin van onze eeuw waren er veel zaken over hoe je je als vrouw
diende te gedragen en kleden onuitgesproken vastgelegd.
Zo bedekte je als vrouw altijd je hoofd.

Afbeelding Internet

Zoals tegenwoordig nog in veel culturen gebruikelijk of verplicht is.
En waar wij altijd in ons eigen landje zo’n uitgesproken mening over hebben ;)

Afbeeldingen Internet

Maar, hou je vast: ook hier, in onze westerse landen was het eeuwenlang ronduit zedeloos
als je je buitenshuis begaf zonder (kanten) muts!
Zeker als getrouwde vrouw!!

Omdat de streekdrachten die je tegenwoordig nog ziet overblijfselen zijn uit
die tijden, hoort er bij al die streekdrachten dus altijd een muts.

Afbeeldingen Internet

Nou doet er zich wel een groot probleem voor.
Want.. wie weet nog hoe die mutsen gemaakt en bewerkt moeten worden..
dat is een uitstervend ambacht.

Foto: Beeldbank

Vroeger waren er in elk dorp een aantal vrouwen die mutsen plooiden,
altijd tegen een kleine vergoeding.
Maar inmiddels zijn die bijna allemaal uitgestorven…
 Ook bij onze club is dat mutsenwerk een probleem geworden.
Er zijn te weinig mensen die dit nog kunnen!


Gelukkig hebben wij Ilse.
Want… Ilse weet hoe het moet!
Ilse, die in de wintermaanden wekenlang bezig om al die mutsen,
die na een lang seizoen gedragen te zijn ongelofelijk zwart en slap zijn geworden,
te wassen..
te stijven…
te strijken…
en te plooien…

Zodat er uiteindelijk weer een aantal prachtige kanten mutsen klaarligt voor onze dames!



Vrijdagochtend konden ze gepast worden, al die mooie witte strakke mutsen!
Want denk niet, dat je zo’n muts dan gewoon mee krijgt en thuis kan opzetten..
Nee, er komt echt veel meer bij kijken!

Eerst een ondermuts passen. Drie liggen er klaar, vers gesteven,
met de juiste randen die past bij de periode van onze kleding.
Dat passen valt niet mee. De oren mogen niet zichtbaar zijn..
Hij mag niet te hoog op het hoofd ingesneden zijn..

Gelukkig is er eentje die past ;)

Dan het oorijzer.. ook zoiets!

Foto: Het Geheugen van Nederland

Oorijzer?
Dat metalen ding wat die muts om je hoofd klemt.
Anders is hij bij de eerste beste Zeeuwse windvlaag verdwenen!
Ook die moet goed passen..


De stikjes moeten precies onder de jukbeenderen komen
en dan moet-ie klemvast over je hoofd passen.
Daar wordt die ondermuts dan aan vastgespeld gespeld!

Zit dat oké, dan wordt de ondermuts met spelden zo strak dicht gespeld
dat er geen kieren en naden meer te zien zijn rond je hoofd!
Poeh, wat een klus, hè!

Sylvia helpt Marit op een mooie zomerdag met het opdoen van haar ondermuts

Als laatste komt de bovenmuts eroverheen.
Zo’n prachtige met brede kanten randen eraan..
Die speld je dan vast aan de ondermuts.
Kan-ie ook niet weg wapperen ;)

De dames van rond 1800 droegen over hun bovenmuts ook nog een prachtige schelphoed.

Met mijn muts helemaal spic en span gespeld op mijn hoofd
voel ik, hoe dat voelt..

Zoals altijd voelt het goed, fijn, om mijn muts te dragen.
Gek is dat toch. Je zou denken dat het belemmerend voelt..
Het tegendeel is waar.
Het geeft me een gevoel van bescherming.. omhulling..!
Ik kan het niet anders omschrijven.


Tuurlijk ben ik blij dat ik mijn kostuum niet dagelijks aan hoef.
Maar, die muts?
Daar zou ik best snel aan kunnen wennen!
Het doet iets met je als je je haar en hoofd bedekt..
.. het lijkt wel of ik met mijn muts op beter bij mezelf kan blijven..
of zoiets!


Het zet me ook aan het denken over vrouwen die bewust een hoofddoek willen dragen.
Als het niet opgelegd is en uit vrije wil, dan kan ik daar nu, met mijn eigen 'mutsenervaring',
wel meer begrip voor voelen.


Morgen mag-ie weer op, m’n musse..!
Want dit weekend zijn we van Het Walcherse Costuum volop vertegenwoordigd

Leuk J!
Gaan we weer twee gezellige middagen van maken..
met verse, witte mutsen ;)!

En... met dank aan Ilse!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...