Villa Zeezicht!

Er is een roman over… over wonen aan zee. En dan bedoel ik niet wonen in een dorp of stad vlak aan zee, maar echt ‘aan zee’, dus met je bedje aan de golven en je ontbijtje in het zand…

“Een jaar aan zee” heette het boek, en ik las het een aantal jaar geleden. En vond het een bijzonder intrigerend verhaal… Leefde mee de hoofdpersoon, die zich een jaar lang terugtrok in een verlaten strandhuis om zichzelf beter te leren kennen en haar leven op orde te brengen. Mijn eigen verlangen om een eens ‘echt’ aan zee te wonen vlamde daarmee op.. en bleef regelmatig de kop op steken. Oh, wat zou ik dat eens graag doen…

…wakker worden van de ruisende branding…

…genieten van de eindeloze golven…

…het constant wisselende licht

 …van de zeebries die de geur van zilt en zout tot in je poriën vult

…kijken naar boten die voorbij varen, op weg naar onbestemde einders…

…zwemmen wanneer je wil, één worden met de golven…

…meeleven met eb en vloed…

…het ultieme gevoel van vrijheid ervaren…!

En toen ineens, zomaar toevallig, kwam het vorig voorjaar op ons pad! Konden we een lang weekend écht aan zee wonen! In een ieniemieniehuisje met alles erop en eraan: bedden, keukentje, douche, en ga zo maar door. (Want die zijn er écht hoor, van die kleine strandhuisjes waar je kunt bivakkeren).

Het was een geweldige ervaring !! We bewogen mee met het tij… Met de dagjesmensen die op zondag het strand bevolkten… en de rust en stilte daarna…! De jongste die met haar hele klas kwam ‘spelen en genieten’ bij ons huisje, de strandwandelingen die we samen maakten.. Met het prille ochtendlicht en de late avondzon… Met felle zonneschijn en heftige onweersbuien…

En het was niet alleen heeeel intens, puur en heerlijk, maar ook ongelofelijk mooi om dit met elkaar te kunnen delen…!

Okee, het zijn misschien wat veel foto’s… maar als je ooit nog eens de kans krijgt… J …doen!!!