Lucia.. lichtbrengster

13 december 2002…

“Als je op 13 december, nadat de kinderen in de klas gebracht zijn, nog eventjes op school blijft, kan het gebeuren dat je getroffen wordt door de ijle klanken van een dwarsfluit.. het tere zingen van een lieflijk liedje... de zachte gloed van brandende kaarsen… en de geur van sterrenkoekjes…

Zingend schrijdt de Luciabruid in het ochtendschemer van klas naar klas, gevolgd door een sterrenmeisje en een tomte (kabouter), die met zijn lantaarntje Lucia bij schijnt!

Wat een prachtig gezicht!

De Luciabruid heeft op haar lange, loshangende haren een groene kroon met 4 brandende kaarsen: zij is de brengster van licht!

Getooid in een witte linnen jurk brengt ze allen licht.. stralend helder licht.

En om het aardse niet te vergeten, deelt ze heerlijke saffraankoekjes uit. Wat een bijzonder moment zo middenin de Adventstijd!”

Inmiddels zijn deze herinneringen slechts herinneringen… en geniet ik in gedachten weer even van de tijd dat onze kinderen dit prachtige geschenk, namelijk de komst van de Luciabruid en haar rondgang langs de klassen, jaarlijks mochten meemaken.

In een ver verleden kwamen namelijk enkele ouders, die een band met Noorwegen hadden, op het idee om dit Scandinavische feest ook op onze school aan te bieden. En zo kwam het, dat de rondgang van Lucia een kleine, ingetogen traditie werd.

Want Scandinavië, daar wordt het Luciafeest groots gevierd!

In heel Zweden en Noorwegen worden op de vroege ochtend van 13 december scholen, kerken, ziekenhuizen, bejaardentehuizen en andere werkplekken bezocht door een prachtig lichtende Luciastoet. En niet te vergeten thuis, in de gezinnen, waar Lucia in de vroege ochtend koffie en saffraanbroodjes rondbrengt!

Lucia staat symbool voor het licht. In het Latijn betekent Lux licht. 

De oorsprong van Lucia komt uit het verre Sicilië waar de legende ontstond over de heilige Lucia van Syracuse, die op 13 december de martelaarsdood stierf en bijna overal in de vergetelheid is geraakt. Behalve in Scandinavië dan…

Het vieren van het Luciafeest is hier een heel oud gebruik. Logisch ook, dat deze heilige hier vaste voet aan de grond heeft gekregen, als je bedenkt hoe lang het wel niet donker is in dit deel van Europa! 

Selma Lagerlof, een van Zwedens bekendste schrijfsters, heeft een prachtig verhaal opgetekend over de heilige Lucia: ‘De legende van de Luciadag.’ Je kunt het vinden in het boek: Een ster over de grens, door Ineke Verschuren.

Nog eventjes genieten van de Luciastoet…

Voorop loopt de Luciabruid, gevolgd door een rij meisjes in witte jurken met kaars in de hand. Dan komen de tomte’s (Zweeds voor kabouter) die haar met hun lantaarntjes bijlichten en als laatste zijn daar de sterrenkinderen. Ook zij dragen een lange witte jurk en een hoge punthoed met manen en sterren er op. De sterrenkinderen symboliseren de hemel, zoals de tomte’s staan voor de aarde. En Lucia? De Lichtbrengster staat hier in het midden, tussen hemel en aarde in.

Iedereen een fijne Luciadag gewenst!